Waarom een blog over mijn ziekte verloop?

Welkom op mijn blog.
In augustus 2011 kreeg ik te horen dat ik Lymfklierkanker had. Ik had toen besloten om een blog bij te gaan houden, zodat ik niet iedere keer aan iedereen het zelfde verhaal hoefde te vertellen. Gelukkig ben ik alweer vanaf februari 2012 helemaal schoon. Omdat er steeds meer mensen met kanker geconfronteerd worden, heb ik besloten om mijn blog te laten staan. Op deze manier kan mijn verhaal en ervaringen delen in de hoop dat mensen hier wat aan hebben.

Heeft persoonlijke vragen aan mij, dan ben u vrij om mij te benaderen via davisajw@gmail.com.

vrijdag 3 februari 2012

Kaal, donshaar, haargroei en lichamelijke conditie.

Inmiddels is het al weer een dikke maand geleden dat ik mijn laatste chemokuur heb gehad en ongeveer een halve maand geleden dat ik m'n bestraling heb gehad. Ik merk wel dat het langzaam maar zeker steeds een stukje beter gaat met me, maar het gaat echt heel erg langzaam. M'n conditie gaat elke week wel een klein stukje vooruit, want ik kan gelukkig al weer iets meer hebben als een aantal weken geleden. Ook tekenen van beschadiging zie ik langzaam weer tot herstel komen, want tijdens de chemokuren zag ik dat mijn nagels blauw werden en hoe meer chemokuren hoe blauwer ze werden. Nu zie ik dat m'n nagels weer langzaam de kleur beginnen te krijgen zoals het hoort te zijn. Ook de plek daar waar ik bestraald ben, daar gaat de gevoeligheid er gelukkig ook steeds meer vanaf, maar ik kan nog wel heel goed zien waar ik bestraald ben. Daar waar ik bestraald ben, daar is m'n huid nog steeds heel erg donker en dat zal waarschijnlijk ook nog wel een tijdje duren.

Het gebied waar ik bestraald ben is in m'n hals en m'n onderkaak. Helaas is dit toch best nog wel confronterend, want daar op die plek groeit op het moment geen haar meer. Het scheren van m'n baard moet ik nu heel goed bijhouden, want als ik dat niet doe loop ik met een halve baard rond en dat is nou niet bepaald een grandioos gezicht. Ik weet ook niet of de haargroei daar nog terug zal komen met de tijd en als dat niet gebeurd, dan zal mezelf ten alle tijden moeten scheren. Misschien kan ik met een halve baard een nieuwe trend in gaan zetten hihi.

Wat betreft m'n hoofdhaar, daar gaat het ook maar langzaam over tot herstel. Nou ja in ieder geval groeit er weer haar, maar het gaat alleen niet zo snel als dat ik zou willen. In eerste instantie toen m'n haar weer begon te groeien kreeg ik van dat donshaar. Ik voelde me gewoon weer net even als een baby waarbij het haargroei op gang komt. Zelfs op m'n achterhoofd duurde het langer voordat daar haar begon te komen, net als bij een baby die ook op z'n achterhoofd een kale plek heeft, omdat het daar altijd op ligt. Ik heb het even een paar weken laten groeien, maar op een gegeven moment ben ik op aanraden van iemand het donshaar er toch af gaan scheren. Nu ik dat gedaan heb, merk ik wel dat het nu wel iets sneller is gaan groeien m'n haar en het is er daardoor ook een stukje steviger van geworden. Toch voelt het nog niet helemaal stevig, want als ik met m'n hand over m'n hoofd aai is het nog steeds een zacht gevoel. Ook is na het afscheren van het donshaar, m'n hoofd voller geworden van haar. Toch over het algemeen gezien, gaat het groeien van haar niet echt heel erg snel. Ik moet zeggen dat m'n baard sneller is met groeien en ook als ik kijk naar de rest van m'n lijf, dan groeien die haren ook sneller dan op m'n hoofd.

Nu wat betreft over m'n hele lichamelijke conditie en herstel, daarvoor ben ik mezelf gewoon weer opnieuw voor aan het ontdekken. Aan de ene kant voel ik me heel goed en lekker en heb ik ook echt zin om lekker wat dingen te gaan doen, maar al heel snel ga over m'n grens heen. Ik heb nu inmiddels al een paar keer gehad dat ik gewoon teveel heb gedaan in een dag of zelfs gewoon teveel in een paar dagen tijd. Soms kon ik er niks aan doen dat die dagen zo zijn gelopen, want dat kwam dan weer door bepaalde omstandigheden. Doordat ik die dagen nu heb gehad, weet ik wel steeds beter tot hoever ik kan gaan en zelfs dan nog ga ik er heel makkelijk overheen. Ik moet ook toegeven dat het niet meevalt om te bepalen waar m'n grenzen liggen. Toch denk ik dat het helemaal geen kwaad kan om op z'n tijd eens over die grens heen te gaan, want ik geloof dat je dan op deze manier je conditie steeds meer omhoog kunt krijgen. Het is niet echt een bepaald lekker gevoel als je over je grens heen gaat en ik zal ook zeggen dat je het niet te vaak achter elkaar moet doen en dat er dus best wel eens een paar weken tussen mag zetten.
In ieder geval zullen die momenten van over m'n grenzen heen gaan nog wel vaker voorkomen en dat vind ik helemaal niet erg als ik daarna maar weer even de tijd krijg om bij te komen. Aan de ene kant zeggen ze dat je dingen niet teveel moet forceren en daar ben ik het ergens ook wel weer mee eens, maar soms is het ook wel eens goed om bewust over de je grens heen te gaan. Het kinkt misschien een beetje tegenstrijdig, maar je moet toch ergens weer een beetje aan je conditie komen.

Wanneer ik over m'n grens heen ben gegaan, dan moet ik dat behoorlijk bekopen. Ik ben dan helemaal uitgeput en ik kan dan echt praktisch helemaal niks meer hebben. Heel veel dingen zijn dan al gauw teveel en ik heb dan ook letterlijk nergens geen puf meer voor. De ene keer heb ik m'n grens sneller bereikt als de andere keer. Wanneer ik dus m'n grens heb bereikt, dan kan ik behoorlijk goed slapen en er is geen betere remedie dan slapen. Voor de rest is er niet zoveel om over naar huis te schrijven en mag ik blij zijn dat ik m'n lymfklierkanker voor nu heb overwonnen en dat ik nu nog gewoon leef, want er zijn maar genoeg mensen met kanker die niet zoveel mazzel hebben als ik.

Dus mensen geniet gewoon lekker van elke dag en neem het er gewoon van.
Of je nu geloof in een God of niet, ik ben ervan overtuigd dat die altijd in ons midden is en dat die over ons zal waken en ons zal beschermen daar waar hij kan.
Geloof je niet in God? Toch is er meer tussen hemel en aarde!!!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten